Junjou Romantica, choć w zamyśle autorki mangi yaoi, na ekranie przybrało postać lekkiego shounen-ai. Mamy tu przedstawioną historię trzech par.
Znaczna większość odcinków kręci się wokół Misakiego i Usagiego, których w mandze tytułuje się właśnie jako Junjou Romantica (JR). Ten pierwszy do nastolatek starający się dostać na studia, drugi jest jego korepetytorem oraz przyjacielem starszego brata Misakiego. Parka nam się dość szybko rozkręca. Patrzymy na ten związek oczami Misakiego, który nigdy nie był w związku z mężczyzną (on nie był w żadnym w związku -.-).
Druga para, Hiroki i Nowaki, mają w tym anime największy staż, jeśli chodzi o związek, a zwie się ich Junjou Egoist (JE). Są ze sobą od lat, a te lata przewijają nam się... w 2 odcinkach? Zacznijmy od tego, że Hiroki to przyjaciel Usagiego z czasów dzieciństwa, a Nowakiego można śmiało podpisać jako kogoś, kto może stać się stalkerem. Nie no, dobra. Może przesadzam :P Na związek patrzymy dzięki Hirokiemu.
Trzecia i ostatnia parka, znana jako Junjou Terrorist (JT) ma największą różnicę wieku. O ile między Misakim a Usagim jest 10 lat, o tyle Miyagi jest starszy od Shinobu o lat... 17! Ponadto Miyagi (pracujący z Hirokim) to ex mąż siostry nastolatka.
Pierwszy sezon ujrzał świat w 2008 roku. Widzimy, jak zaczynają się perypetie trzech par, pierwsze kłótnie, kryzysy itd. Drugi sezon miał swój debiut w tym samym roku i, oczywiście, była to lekka kontynuacja.
Niestety na trzeci sezon czekaliśmy całe 7 lat. I chociaż Junjou Romantica to seria, która widza przytrzymuje kreacją postaci i tym, co się zaskakującego może zdarzyć, tak naprawdę, trzymając się mangi, nie jest szczególnie zaskakującą pozycją.
Trzeci sezon ma inną kreskę, która aż nazbyt ujednolica seme. Mimo wszystko fani gatunku i tak powinni spędzić te kilka chwil, by zapoznać się z dalszymi perypetiami bohaterów. Zwłaszcza że reakcje Misakiego są słodkie, a Usagi w genialny, nadal dżentelmeński sposób okazuje swoją zazdrość.
Przyszłość, ludzie żyją w Utopii, kontrolowani przez system zwany Sybillą.
Początkowo byłam sceptycznie nastawiona do tego tytułu. Dlaczego? Nie
jestem pewna. W każdym razie muszę przyznać, że całość wywarła na mnie
duże, pozytywne wrażenie. To nie tytuł, w którym po pokonaniu
tego złego wszyscy żyją długo i szczęśliwie. Jedne postaci giną, jedne
wariują, inne zmieniają się pod wpływem wydarzeń. To jedno z niewielu
anime, gdzie byłam za "tym złym". Myślę, że gdybym znalazła się w takiej
Utopii, byłabym za takimi właśnie rebeliantami.
Jeśli mam coś
powiedzieć o postaciach, początkowo nie znosiłam Ginozy. Był dziwny,
sztywny... Ale to tylko początkowo. Protagonistka, Tsunemori Akane, to
całkiem fajna dziewczyna, zaś Kogami na dzień dobry przypadł mi do
gustu. Mimo wszystko moimi ulubionymi postaciami są "ci źli", po których
stronie stałam przez cały czas, chociaż ich metody zostawiają wiele do
życzenia.
Pierwszym "złym" jest Makishima Shogo. Mężczyzna naprawdę
zaskakuje, a jego kreatywność jest godna podziwu. Drugim "złym" jest
duch, widmo, czy jak go tam nazwać. W każdym razie, teoretycznie nie
powinien istnieć (cóż, to było wiadome, że ktoś taki się pojawi, w końcu
Sybilla nie może być bezbłędna). Kamui Kirito (aż przypomina mi się
SAO) stał się moją ulubioną postacią (choć nie ukrywam, że drugi sezon zdawał się ciut naciągany przez jego osobę). Gdy dowiadywałam się o nim coraz
więcej, byłam nim coraz bardziej zachwycona.
W anime same openingi
nie zrobiły na mnie wrażenia, natomiast różnorodność postaci i przebieg
fabuły to naprawdę coś. A co najważniejsze, nie spotkałam się tu z
cenzurą.
Polecam, polecam i jeszcze raz polecam :)
"Aoharu x Kikanjuu" zostawia już po pierwszym odcinku cholerny niedosyt.
Ach, to zachowanie Hotaru... Ale i tak najbardziej rozwala Masamune. Takie duże dziecko, co to uwielbia się bawić zabawkami, tylko
te zabawki dość niebezpiecznie wyglądają. Gdyby w opisie anime nie było
powiedziane, że Hotaru to dziewczyna, cały odcinek byłabym przekonana,
że jest chłopcem. Jej zachowanie kompletnie nie pasuje do dziewczyny.
Raczej do szurniętego na punkcie prawości chłopaka.
Czytałam
komentarze i, o ile faktycznie zapowiadało się na "lubię cię, ale ci tego
nie powiem" między Hotaru a Masamunem, to nie widzę powodu, dla którego
miałoby być z tego yaoi i jakim cudem to sparingują w ten sposób. Chyba że Hotaru
przejdzie operację płci w tych paringach -.-
Was też denerwuje, jak robią wielkie halo z niczego?
Nie no, szczerze?
Uwielbiam yaoi i pisuję opowiadania z paringami, ale Hotaru to
DZIEWCZYNA, nie ważne, jak bardzo chłopięco się zachowuje. Może powiać
shounen-ai, zgoda. Nie będzie nic dziwnego w tym, jak Masamune się zabuja, a potem
nagle Hotaru wyskoczy z tym, że jest laską, albo jakby zobaczył ją
podczas przebierania się... Ale bez jaj, co? Bo właśnie rozchodzi się o
to, że Hotaru tych jaj nie ma.
Ech, wkurzyłam sięęęę...
Ważne, że kreska jest miła dla oka, fabuła zapowiada się w porządku i cały sezon nie jest zrobiony w sposób "byle wypełnić czas antenowy".
"Akagami no Shirayuki-hime". Najpierw
przeczytałam pierwszy rozdział, a potem obejrzałam pierwszy odcinek.
Różnice? Niewielkie i nie kłują w oczy, za co jestem ogromnie wdzięczna.
Odzew był w miarę pozytywny od strony widzów, chociaż niektórzy
psioczyli o kreskę. Nie powiem, żeby była jakaś genialna, ale zła też
nie jest. W każdym razie różni się nieco od kreski w mandze.
To, co mnie bolało, to brak najlepszego, jak dla mnie, momentu o tym, że Zen zwiał na kilka dni, porzucając swoje obowiązki.
Okej, okej. Jeśli chodzi o postaci, w anime łatwiej było mi się śmiać z
księcia Rajiego, chociaż nie wiem, czym było to spowodowane. Miałam
nadzieję na intensywniejszy odcień włosów Shirayuki, a jeśli idzie o
Zena, to jego niemal białe włoski w połączeniu z niebieskimi oczętami to
mdłe połączenie. Na szczęście nadrabia swoją osobą.
